Henri Toulouse-Lautrec

różowa kula

Wybacz mi ojcze, unosi mnie ten prąd
Za chwilę będę daleko, daleko stąd, jak najdalej stąd
Różowa kula porwała mnie i spójrz
Nie mogę nawet Ci podać ręki, cóż inna jestem już

Powiedz mi i jak mam w to wszystko uwierzyć?
Powiedz mi i jak wierzyć?

Wybacz mi ojcze, nie mogę z Tobą być
Ten dawny spokój rozpłynął się i przyjaźni mej pękła cienka nić
Różowa kula porwała mnie i wiesz
Nic do radości mnie już nie zmusi, z mądrości swej sam się teraz
Śmiej, śmiej, śmiej...

Powiedz mi i jak mam w to wszystko uwierzyć?
Powiedz mi i jak wierzyć?

Wybacz mi ojcze być może ostatni raz
Nie pytaj o mnie przyjaciół, nie pytaj gwiazd

Powiedz mi i jak mam w to wszystko uwierzyć?
Powiedz mi i jak wierzyć?

KULT

JUŻ J U T R O !!!

Białostockiego lektura c.d.

miało być w nocy o pościeli, a zostałam przy zdjęciach porannych stóp.
fioletowy bez na stoliku, herbata, jazz, wszystko można by nazwać porannym, nawet o 15:22.

o trwałości sztuki opowie mi ten dzień.

[][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][]

nie wiem po co, ale przyszło do mnie i jęczy. stuka obcasami ze zniecierpliwieniem. podgląda.

dokuczający prawy jajnik, coś o polityce. czarna kawa i słone paluszki.

blizny przy nadgarstkach to nie zawsze ciekawa historia.

odkrycie ma włosy koloru blond, ale ciemne słowa i dźwięki w środku, co jest niesłychanie podniecające.

w czwartek szaleństwo, a potem spokój i kontynuacja deszczowej mentalności majowej.

nienawidzę głuchych telefonów i ziewania w słuchawkę. chociaż to rozkoszne, nienawidzić mi to trzeba.

mrożona herbata, parapet, papieros, deszcz, deszcz, DESZCZ, parapet, papieros.

dobra, koniec, cisza, sen, bateria się kończy - zarówno moja osobista jak i ta w laptopie.

Caotica.

CAOTICA ANA

nie-dobro i pościel

O.

 

O   L   I   F   A   N   T 

bez.

wszystko się zapętla, zauważyłeś?

i to, że znów robię się nieprzytomna w Twojej obecności.

ta kobieta, która klęczy w bramie, czy nie jest podobna do tego chłopca z bębenkiem przy dworcu?

opowiadanie o jakichś różnicach w myśleniu; nie umiem się skupić na słowach, kiedy patrzę na Twoje usta.

bez stoi na parapecie, szkoda, że nie umie mi wyczarować więcej niż sam zapach.

znów wykąpię się w błocie, jaka pewność. 

z kultem przy uszach i trzecim okiem w dłoni.

kolejna pusta butelka po winie i kolejne szkło obijające się o zęby, idealne do odbijania śladów szminki, której nie zwykłam nosić. 

nie zrobię nic, co bym chciała w tym deszczowym maju.

czarne słońca

znowu zlepek myśli na dwóch nogach.

pijaństwo z deszczowych chmur.

dwa koła roweru i męka w błocie.

kult-owo.