7

03:25
jazzowo przez bonobo.
arcydzieło
zapadam się mineralnie
klarnet, tkanki przylegające.
potem znowu długo długo nic, zamiast ciszy przy pomruku ulicy huk.
następnie się Ciebie obawiam. wchodzisz mi pod koc i zdziwiony popatrujesz. 
a potem, tak o, zaczynasz mówić. i to Twoje mówienie przepływa mi przez kręgosłup.
składamy się z życzeń, wzajemnych mimo wszystko.


04:06
dead road 7.

Rayuela.

jeszcze nie wszystko poznałam, choć poznałam doszczętnie swoje własne szaleństwo.
mój ukochany Julio opowiadał mi dziś znowu.

X.

right in two

wystarczyłbyś mi. ręce mam puste, wciąż mi z nich upadają -wszyscy coś warci, mniej warci i niewarci w ogóle mężczyźni.
przekładając to na język Kobiet mi współczesnych to słowa rozwaliły mnie i teraz siedzę i czekam na realizację tych obietnic literatury.
wydaje mi się, deszcz mi się wydaje.
chmury zżarły mi dzisiaj co najmniej pół ciała.
wyjechałabym gdzieś, daleko stąd.
nie chcę sama, ale nie chcę się też bawić.
wisi na ścianie. patrzy.

możesz mówić i myśleć przecież co chcesz.

zanurzam głowę w ciepłą wodę i wszystko jest wyraźniejsze za zamkniętymi oczami.

moi. mua.

maybe we should all just praying for time

zastygam, na podwórku znowu pachnie słońcem.
'Wracam znów nad ranem nie wiem skąd
Muszę gdzieś się skryć'.

jest już o wiele za późno, a ja wciąż poddaję się różnym próbom.

co mnie irytuje? fakt, że nie potrafię sięgnąć, czy to, że gdy już sięgam, to się wyrywa?

jestem zmęczona, znudzona ciągłym wyrywaniem, zrywaniem, zarywaniem nocy.

nie umiem nie okazywać tego, co czuję.

a ponieważ panicznie się tego boję - siedzę w domu.

miłość w czasach braku kultury i seks w pozycjach na łeb, na szyję.

04:05
najdziwniejsze są pragnienia.
deszcz po kostki, kolana, pas.
dym papierosa, który okrężną drogą wędruje do moich płuc.
i pamięć, która, choć pamięta twarze, w reszcie często zwodzi.
zanim się przyzwyczaję minie kolejne życie, więc nie chcę czekać.
nie muszę się najpierw przyzwyczajać, przyjdzie z czasem.
nie wierz, że sobie poradzę. pomóż. 


nie podoba mi się to co wymyślają przed moimi oczami.
zamykam oczy i wyciągam ręce. 
za lekko by zapadać.
zbyt w okolicach piersi, żeby się wychylać, wyginać.
co to jest ten łomot i niepokój w okolicach  piersi? [pytanie do matki].
gorąco nam w pościeli, więc otwieramy okna wpuszczając w tę intymność deszczową mgłę i wydychaną przez przechodniów woń świeżo zapalanych papierosów. o świcie pachnie właśnie nimi, deszczem, herbatami, kawami; seksem, miłością, feromonami, endorfinami z Twoich przymrużonych oczu, radością, z Twoich ust, do mojego ucha, przez moje usta śmiechem.
a potem papieros i herbata, tym razem w moich ustach, zapach dopełnia się smakiem, potem ciało, potem ... 


05:12
potem budzę się.
otwieram okno, wpuszczam deszczową mgłę i zapalam ostatniego papierosa wypijając resztki zimnej już wczorajszej herbaty.


INQUISITION SYMPHONY


05:15+
najdziwniejsze są pragnienia.
nieraz bardzo przypadkowe.
dawno (może nigdy) nie miałam na sobie białej koszuli przed 6 rano.

Moonlight Drive

nie chciałabym odczuwać nadmiernych potrzeb.

tak jak mężczyźni piszący wiersze. 

nie krzyczę, wiatr rozproszy stan myśli.

wpatrzone oczy , wzrok płynący po pustyni, samochód w piasku.

ciemnie ciemne okulary okulary szkło

ludzie krzyczą na ulicach

nie patrzeć w lustro szkło

za oknem szkło tłuką się butelki szkło

boję się niepokoju

boję się tłumu

boję się płynąć, kiedy od pisków nie mogę oddychać.

duszność dopada tylko słabość, więc czuję słabo.

zgłaszam się po ratunek, z uśmiechem na ustach.

i nie ma spokoju, nie przychodzi.

nie mogę sobie teraz pozwolić na roztrój.

dlaczego wciąż potrzebuję ognia?

parzenie się stało się niemal przyjemne. 

A Necessary End. Ghost of Perdition.

 SALTILLO - A NECESSARY END

 OPETH - GHOST OF PERDITION

zatamowałeś rozwój wiosny, teraz mokra słoność odbija się od chodników pod kołami roweru.

Kraków zalany deszczem, którego za dużo, nawet dla mnie.

zawitałam w siebie, od wewnątrz, do wewnątrz.

okrutny głód nikotynowy.

z ł e   w i z j e . 

z ł e   m i s i e .

z ł e   m i   s i ę   ś n i .

czemu to robisz przestań nie przestawaj
czemu się budzę zostaw nie zasypiaj
kłócę swoje własne niepokoje
włączam je, słucham ich, trawię je.
i choć nie myślę o nich, one same się myślą.
w mojej głowie.


wyrzuć
złap
zgwałć
wypal
zniszcz
zdepcz
znieważ
wyrzuć
złap
zgwałć
...


cześć, zapłaciłam, wypaliłam, zgasiłam, poleciało za okno.
im dłużej patrzę tym bardziej moknę i choć nie mogę się powstrzymać od myśli, że to nie może być dobry pomysł, to napawa mnie to takim strachem i adrenaliną, podnieceniem, że składam ręce, podpieram głowę i nie wiem co robić.
Wisła wylała, a jak nigdy mam ochotę siąść sobie na bulwarach na ławce, zapalić, pomyśleć, odpłynąć... nie to nie jest dobre słowo.
pachnie to wszystko jakoś tak przyjemnie, jakby znajomo, ale nie pamiętam.
czy to tylko potrzeba?
czy ja już nie umiem mówić wprost?