N.

bo jestem ruda (przynajmniej w tym momencie), bo też lubię Mozarta, Rilkego, i nie tylko przecież, nie tylko, bo mam słabość do Nerwusów, tłukę naczynia,  bo prawdopodobnie skończę jako polonistka i wiele wiele wiele innych podobieństw.

;-)

.

zastanawiający fenomen zapachu deszczu. roznoszący się po mnie nawet jeśli wyszłam tylko na balkon na papierosa. staram się nie brać zbyt głębokich oddechów, bo mogłoby to spowodować ataki kaszlu, to następnie okropnych bólów głowy etc etc.
nienawidzę być chora w taką pogodę.
z jednej strony czuję się usprawiedliwiona siedząc z herbatą przed laptopem, ale naprawdę mam ochotę pobawić się z dubstepowym deszczem.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~




śliweczka z kompotu została sprytnie wydłubana i zjedzona.

nie krzycz.

bardzo nieciekawie o tym porannym swietle, sok jablkowy i swiezy dubstep, 

wszystko to jest niepokojem, do ktorego podejde ze spokojem.

jutro zdjecia pod oknami.

nie wiem czy to bede potrafic.

nie krzycz, rob zdjecia.

---

odwaga. (?)

dynamit

punkt krytyczny, numer kolejny.
kiedy bordowa koszula, zielona bielizna, gdzies tam Eljot spogladajacy z polki, zaraz obok Horacia Oliveiry z gauloisem w ustach, no i jeszcze Fisz z glosnika, a modernistyczne obrazy patrza z ekranu... wtedy! dretwienie traci znaczenie, stare maile i rozmowy, herbata lychee, i nie wiem, czy to ta podwyzszona temperatura, czy ostatni papieros, ktory znalazlam w zakamarkach torebki i wypalilam ratujac go w ten sposob od zlamania, ale wlasnie wtedy, wlasnie teraz, gdyby nie jakies trzy rzeczy to najprawdopodobniej podpilabym troche z tej ostatniej butelki wina i wskoczylabym w buty i bez parasola, szybkim truchtem, lapalabym Cie za kwadrans.

.

zwracam sie do siebie per 'kochanie'. 'kochanie, to byl nasz ostatni papieros', 'kochanie, boli Cie glowa, zazyjemy tablekte', 'kochanie, przyniesiemy sobie kolejne kilka paczek chusteczek'.
czego nie mozna dostac od swiata trzeba dawac sobie samemu. wreszcie moje rozszczepienie jazni znalazlo pole do popisu. to tak jak z ta moja sklonnoscia do ekshibicjonizmu. to, ze udajemy, ze forma drugoosobowa jest przypadkowa i wcale nie dotyczy nikogo.
a potem?
jak to, potem, o co mnie pytasz? 
przeciez wiesz...
potem? potem sie juz tylko przyzwyczajasz i...
i nigdy nie przestajesz udawac?
...tak. i usmiechy...
..usmiechy, takie...
tak, takie zwyczajne, wiesz o czym...
tak, wiem o czym mowisz. a ona?
ona? ona, nie wiem. Ty juz nia nie jestes.


i tu sie konczy usmiechnieta wymiana niemych fraz, ktore wypowiedzialam sobie glowie.
poczucie lekkosci, chec smiechu, rozbawienie. nawet jesli to wazne-przeciez moze przestac byc wazne. to tylko chwila. nic Ci nie da kilka dni po stu kolejnych.


udawanie. kwintesencja stosunkow miedzyludzkich.
to sie jeszcze moze udac, daj mi kilka tygodni.
cynizm juz tak we mnie wrasta, ze za niedlugo nie zauwazysz malych roznich, nuiansow, szczegolow.
wszystko z podobna latwoscia z jakapodziwiasz koronki..

The Sheltering Sky

najwyrazniej jestem nienormalna, ale, co dziwne, dobrze mi z tym.
poza bolem glowy, kolejna goraczka i  upierdliwa bezsennoscia o 5:34 nad ranem, moglabym powiedziec, ze jeste bardzo dobrze wrecz. czuje sie tak, jakbym odkryla, ze potwor pod lozkiem nie istnieje. to byla tylko moja wyobraznia.
przy odrobinie samokontroli oraz (co nie ukrywam, lekko wymuszonego) obiektywizmu udaje mi sie jeszcze w tym wszystkim usmiechac.




The Sheltering Sky Theme - bo nie moze wyjsc mi z glowy.

zlzlzlzlzlzlzlzlzlzlzlzl i ulice asfaltowe w blocie

zamienie sie w cyniczna 

nie bolalo? szkoda, ze obudzilam sie.

nadmiar, cholerny nadmiar zlych emocji

wysilek fizyczny

siniaki

kilkunastogodzinny sen.

zanim znow bede katowac sie Twoja cicha obecnoscia.

Henri Toulouse-Lautrec

różowa kula

Wybacz mi ojcze, unosi mnie ten prąd
Za chwilę będę daleko, daleko stąd, jak najdalej stąd
Różowa kula porwała mnie i spójrz
Nie mogę nawet Ci podać ręki, cóż inna jestem już

Powiedz mi i jak mam w to wszystko uwierzyć?
Powiedz mi i jak wierzyć?

Wybacz mi ojcze, nie mogę z Tobą być
Ten dawny spokój rozpłynął się i przyjaźni mej pękła cienka nić
Różowa kula porwała mnie i wiesz
Nic do radości mnie już nie zmusi, z mądrości swej sam się teraz
Śmiej, śmiej, śmiej...

Powiedz mi i jak mam w to wszystko uwierzyć?
Powiedz mi i jak wierzyć?

Wybacz mi ojcze być może ostatni raz
Nie pytaj o mnie przyjaciół, nie pytaj gwiazd

Powiedz mi i jak mam w to wszystko uwierzyć?
Powiedz mi i jak wierzyć?

KULT

JUŻ J U T R O !!!